Jak muszą być wykonane węże do pary wodnej?

Węże przemysłowe produkuje się z różnych materiałów. Z tego względu znana jest klasyfikacja węży na gumowe, kompozytowe, tworzywowe oraz teflonowe. Wybór odpowiedniego materiału zależy przede wszystkim od przeznaczenia węża, a dokładniej substancji lub materiału, który będzie przy jego pomocy transportowany. Nie bez znaczenia jest też ekspozycja na czynniki zewnętrzne oraz oddziaływanie substancji chemicznych. Wśród mediów przesyłanych wężami technicznymi wymienić można parę wodną. Jaki rodzaj węży wykorzystuje się do jej transmisji? Odpowiedź na to pytanie znajdziesz w dalszej części artykułu.

Co wyróżnia węże do pary wodnej?

Węże do pary wodnej muszą być przede wszystkim odporne na wysokie temperatury i ciśnienia. Najczęściej do ich produkcji wykorzystuje się najlepszej jakości mieszanki gumowe. Obecnie na rynku znaleźć można wiele odmian gumy, które różnią się stopniem wytrzymałości oraz właściwościami. Przy wyborze właściwej mieszanki gumowej do produkcji węży do pary wodnej istotne znaczenie ma kilka czynników. Wśród nich wymienić można: rodzaj pary wodnej, jej ciśnienie (wysokie bądź niskie), temperaturę, zakres eksploatacji, oraz warunki panujące w środowisku, w którym wąż znajdzie zastosowanie. Kluczowa jest ocena, czy wąż do pary wodnej będzie narażony na urazy mechaniczne, kontakt z agresywnymi substancjami chemicznymi czy też olejami.

Popularnym rodzajem gumy, który wykorzystuje się przy produkcji węży do pary wodnej, jest guma EPDM (kauczuk etylenowo-propylenowo-dienowy). Gumę EPDM wyróżnia duża wytrzymałość szczególnie wobec wysokich temperatur. Charakteryzuje ją również odporność na działanie średnio agresywnych chemikaliów. Węże do pary wodnej produkowane z gumy EPDM zwykle wzmacniane są kordem ze stali nierdzewnej lub wkładką tekstylną zapobiegającą rozciąganiu. Wkładkę tekstylną zwykle stosuje się w przypadku węży do niskociśnieniowej pary wodnej, której temperatura jest niższa lub oscyluje w granicach 170 stopni Celsjusza, z kolei stalową wykorzystuje się przy transmisji wysokociśnieniowej pary wodnej, której temperatura sięga powyżej 200 stopni Celsjusza.